دو سال و سه ماه و یازده روز پیش
یعنی همون روزی که یهو به خودمون اومدیم
و دیدیم که بدون ابن که خودمون بفهمیم
دلامون به هم گره خورده بودن,
هیچ وقت فکرشو هم نمی کردیم
که یه روزی سومین ولنتاین رابطمونو جشن بگیریم
حالا من خیلی خیلی خوشحالم که هنوز
تو دلای هم یه جای خیلی مخصوص داریم
ولنتاین مبارک
عشقمون از من و تو چه ها که نساخت, چه ها که با ما نکرد, ما رو با خودش به کجاها نبرد,
چه ها که نشونمون نداد ...
گاهی یه بته گل با سخاوت میشدیم, برای باز شدن یه غنچه
مثل اون وقتا که مهربونی میدادیم, عشق میگرفتیم
گاهی یه جنگل وسیع و بکر میشدیم, برای بارش پنهانی باران
مثل اون لحظه ها که تنها محرم راز همدیگه بودیم
گاهی صخره میشدیم, برای آروم کردن موج های بزرگ و عصبانی دریا
مثل اون روزا که از دنیا دلگیر بودیم و از زمین و آسمون برای هم گلایه میکردیم
گاهی یه برکه ی آروم میشدیم, برای آرامش قو ها
مثل اون روزای آروم و شاد دو نفریمون
گاهی یه رود پرخروش میشدیم, برای تلاش اون ماهیا
که همیشه عکس جهت آب شنا میکنن و آخرش هم به هیچ جا نمیرسن
مثل اون وقتا که برا لج بازیای بچگونه به همدیگه اخم میکردیم
گاهی یه تیکه ابر قطور میشدیم, برای پنهان کردن خورشید
مثل اون وقتا که بعضی حقیقتا رو میدونستیم, ولی نمی خواستیم ببینیمشون
گاهی یه کلبه ی کوچولوی جنگلی میشدیم, برای دو عاشق
مثل اون شبا که تو رویامون یه سقف مشترک رو سرمون میدیدیم
گاهی جاده میشدیم, یه جاده ی طولانی که از تهش خبر نداشتیم
مثل اون روزا که به هم میگفتیم تا آخرش باهمیم ولی نمیدونستیم آخرش یعنی کجا
...
عشقمون از من و تو چه ها که نساخت, چه ها که با ما نکرد, ما رو با خودش به کجاها نبرد, چه ها که نشونمون نداد ...
امروز روز تولد یاس عزیزمه
بیست و سه سال پیش دقیقا تو همچین روزی
از فرشته های آسمون جدا شدی
پا به این دنیا گذاشتی و فرشته ی زمینی من شدی
خیلی طول کشید تا من و تو همدیگه رو پیدا کردیم, ولی بلاخره این اتفاق افتاد
و حالا چشم به راه دومین سالگرد عشقمون هستیم
تولدتو اول به خودم تبریک میگم که با اومدنت روی زمین منو از تنهایی درآوردی
بعد هم به خودت تبریک میگم
آرزوم اینه که همیشه لبت شاد و دلت خندون و تنت سالم,
دلت به وسعت دریا و نگاهت به آسمون باشه
هیچ کس مثل تو احساس مرا درک نکرد
ونفهمید که عشق
مثل الماس تراشیده پُر از ابعاد است
تو فقط دانستی
چونکه نایاب ترین الماسی
دوستت میدارم
ای که احساس مرا میفهمی
ای که میدانی عشق
مثل یک مثنوی شورانگیز
پر زِ ابیات قشنگیست
که هریک از آن
معنی ناب ولطیفی دارد
عشق آن تابلو زیباست
که در آن پیداست
گذر سخت زمان دوری
گذر ساعت وصل
به یکی چشم زدن
روح مشتاق وستایشگر دوست
لب خندان و رضامند نگار
ناز معشوق ونیاز عاشق
بارش گریه شوق
سرخی شرم حضور
پیچش موی بلند
دور انگشت نوازشگر یار
دوستت می دارم و بیهوده پنهان می کنم
خلق می دانند و من انکار ایشان می کنم
عشق بی هنگام من تا از گریبان سر کشید
از غم رسوا شدن سر در گریبان می کند
دست عشقت بند زرین زد به پایم این زمان
کاین سیهکاری به موی نقره افشان می کند
سینه ی پر حسرت و سیمای خندانم ببین
زیر چتر نسترن آتش فروزان میکند
دیده بر هم می نهم تا بسته ماند سر عشق
این حباب ساده را سرپوش طوفان می کنم
این من و این دامن و این مستی آغوش تو
تا چه مستوری من آلوده دامان می کنم
دست و پا گم کرده و آشفته می مانم به جای
نعمت وصل تو را اینگونه کفران می کنم
ای شگرف ای ژرف ای پر شور ای دریای عشق
در وجودت خویش را چون قطره ویران می کنم
تا چراغانی کنم راه تو را هر شامگاه
اشک شوقی نو به نو آویز مژگان می کنم
زان نگاه کهربایی چاره فرمان بردن است
هر چه می خواهی بگو آن میکنم آن میکنم
سیمین بهبهانی
امروز مامان توکا مامان بزرگ عزیزش رو از دست داد
این اتفاق اینقدر براش عذاب آور بود
که الان عشقم داره مثل شمع میسوزه و اشک میریزه
خدایا، به دل پر از غصّه ش صبر بده تا بتونه این درد رو تحمل کنه
,,,
باخيال تو شبي مست هم آغوش شدم
از پس آن شب زيبا همه مي نوش شدم
به سحر داد نسيم از سر كو يت خبري
تا شنيدم زتو حرفي همه تن گوش شدم
تو نيانگاركه آن بلبل لب بسته منم
قصه زلف تو گفتند كه خا موش شدم
طلعت مهر خود از من چو كشيدي گفتم
كه من از جانب آن ماه فراموش شدم
از صبا بوي ترا تا طلبيدم سحري
تا بر افشاند زبويت همه مدهوش شدم
عاشق از عشق تو غافل نشود هر شب و روز
در ازل با غم عشق تو همآغوش شدم
به یک پلک تو میبخشم تمام روز و شبها را
که تسکین میدهد چشمت غم جانسوز تبها را
بغض های من
مثل سطرهای بی نوشته تازه اند
لحظه های من
مثل لای لای یک فرشته ساده اند
با من از خیال پاک یاسمن بگو
آن زمان که در کنار سنگ ایستاده است
آن زمان که چون همیشه عاشق است
باد می وزد به روی یاسمن
یاسمن دلش چه پاک می تپد
سنگ باز ساکت است.
قطره ای به روی یاسمن چکید
گل حضور قطره را ندید
برگ های یاسمن جدا شدند
سنگ باز ساکت است.
باغبان گذشت
چوب شرمسار گشت
ساقه ظریف یاسمن شکست
سنگ باز ساکت است.
یاسمن دگر نبود
لحظه های ساده گم شدند
بغض های تازه گل شدند
سنگ آب شد
یاسمن چه ساکت است!
بغض های من
مثل سطرهای این نوشته تازه اند
لحظه های من
مثل خواب های یک فرشته ساده اند
با تو هر ماه ، میشه یه بهار نو داشت
با تو هر روز ، میشه از نو متولد شد
با تو میشه پر کشید تا ابرای تو آسمون
با تو میشه خط کشید ، رو لحظههای دوریمون
چهاردهمین ماهگردمون مبارک
,,,
امید باعث میشه همه چیز کار کنه ،
ایمان باعث میشه همه چیز ممکن شه ،
و عشق باعث میشه همه چیز زیباتر شه ،
کریسمس مبارک ...
غمها را به من بده ، شادی را برای تو میخواهم
دردها را همه به من ببخش ، آرامشت را میخواهم
اشکها برای من ، لبان زیبایت را خندان میخواهم
لبهای همیشه بسته مال من ، تو را ترانه خوان میخواهم
خستگیها مال من ، تو را با همان شور همیشه میخواهم
شکستها مال من ، تو را همیشه پیروز میخواهم
نیاز را به من بده ، تو را همیشه مغرور میخواهم
آشفتگیهایت مال من ، دل آرام آسمانیت را میخواهم
ناامیدیها را به من بسپار ، تو را پر از آرزو میخواهم
پاییز و برگ ریزان مال من ، تو را همیشه بهار میخواهم
آسمان ابری مال من ، تو را همیشه با مهتاب میخواهم
دنیای تاریک مال من ، جهانت را پر از نور میخواهم
دیدگان کم سو مال من ، زیبایی را از چشمان تو میخواهم
تلخی قصه مال من ، تو را همیشه شیرین کام میخواهم
نفرتی اگر هست به من بده ، قلبت را پر از عشق میخواهم
,,,
چگونه به تو نزديك شوم
وقتي كه اين همه دوري
از دور به كلامم گوش كن
تا عاشق شوي ودل بسپاري
بيا همسفر شقايق ها بشويم
وبخوانيم با نسيم،همچو قناري
قلبت را به من بده
تا هديه اش دهم،وفاداري
بيا هردو لبخند شويم چون شبنم
بر گلهاي بهاري
تمام عطر تنمان در نسيم
مي پراكند ومي رود چون سواري
چهار نعل ميدود،اسب آرزويمان
ومي رود در پشت آن غباري
غبار آرزويمان ،مي نشيند بر دلها
تا بر جاي بگذارد،عشق را يادگاري
سعید مطوری
بویی از باغ بسوی قفسم میآید
پَرسه در دامن گل ها هَوسَم میآید
پنجهی باد که پیچیده به گیسوی نگار
دم بدم بوی خوشش در نفسم میآید
ما اسیران قفس بال زهم نَگشودیم
دیده بَر راه که فریاد رَسَم میآید
مژده دادند به دیدار تو میآید یار
جان گرفتم دَم مُرَدن که کَسَم میآید
تیر صد آه جگر سوز زدل میرانم
تا دل سنگ تو در تیر َرَسم میآید
حاصل عمر بجز حسرت واندوه نبود
حاصل از باغ جهان خارو خَسَم میآید
آن درختم که پر از شاخه شد از میوه کم
باغبان بین که برای هَرَسَم میآید
رحیم سینایي
۱ سال از "ما" شدن من و تو گذشت
۱ سال از عمرمون رو با هم گذروندیم
۱ سالی که شیرینترین لحظه هاش در کنار تو بودن بود
۱ سالی که تلخ ترین لحظه هاش دور از تو بودن بود
۱ سال با هم بودیم و هرگز عهدی رو که با هم بسته بودیم فراموش نکردیم
۱ سال با هم بودیم و هرگز جبر جغرافیا یی چیزی از احساس ما کم نکرد
۱ سالی که هر روزش من و تو رو به هم نزدیک تر کرد
۱ سالی که هر ساعتش منو تو رو به هم وابسته تر کرد
۱ سال گذشت و من و تو هنوز به اندازهٔ روز اول برای هم تازه ایم
۱ سال گذشت و من و تو هنوز به گرمای روز اول عاشقیم
۱ جملهٔ آخر ، و تمام حرف دلم ...
۱ترین ۱ دنیای من، برای عشق من ، تو لایق ترینی
مي خواهمت ...
چنانكه شب خسته خواب را ،مي جويمت
چنان كه لب تشنه آب را ،محو توام
چنانكه ستاره به چشم صبح ،يا شبنم سپيده دمان آفتاب را
بي تابم ...
آنچنانكه درختان براي باد
يا كودكان خفته به گهواره تاب را
بايسته اي چنانكه تپيدن براي دل
ياآنچنانكه بال پريدن عقاب را
حتي اگر نباشي مي آفرينمت
چونانكه التهاب بيابان سراب را
اي خواهشي كه خواستني تر ز پاسخي
با چون تو پرسشي چه نيازي جواب را ؟
من به مروارید اشکات که رو گونه ات پا میذاره
به روز تولد تو که توی فصل بهاره
به نگاهی که یه لحظه به نگاه تو میفته
به کسی که اولین بار از قشنگی تو گفته
بد جوری دارم حسادت میکنم
من به اون خواب لطیفی که توی چشات میشینه
به همون ماهی که هر شب صورت تو رو میبینه
به هوایی که نمیشه از تو یک ثانیه دور شه
به همون دل که میتونه واسه تو سنگ صبور شه
بد جوری دارم حسادت میکنم
بد جوری دارم حسادت میکنم
آخه دارم به تو عادت میکنم
تویی آرزوی قلب عاشقم
هرجا باشم از تو صحبت میکنم
عشق یعنی نا کجا آباد ما
عشق یعنی درد بی فریاد ما
عشق یعنی در پی وصلی محال
عشق یعنی سوختن بی قیل و قال
عشق یعنی توی قاب پنجره
هیچ چیزی نیست جز یک خاطره
عشق یعنی شمع ، یعنی سوختن
لب به روی شکوه هامان دوختن
عشق یعنی یک نگاه دور دور
گر چه از حد بگذرد فصل ظهور
عشق یعنی داستان راستان
بی کتاب و قصه ،در دلها نهان
عشق یعنی چشم ماهی ها شدن
عشق یعنی عاشق دریا شدن
عشق یعنی جنگل بی انتها
عشق یعنی سبزی چشم خدا
عشق یعنی بوسه بر لب های آب
عشق یعنی گریه در پهنای خواب
عشق یعنی تلخی طعم شراب
عشق یعنی خط ممتدّ سراب
عشق یعنی عاشق رویا شوی
عشق یعنی با خودت تنها شوی
باقر حسین پور
I dreamed I had an interview with God
در رويا ديدم که با خدا حرف ميزنم
So you would like to interview me? God asked
او از من پرسيد : آيا مايلي از من چيزي بپرسي؟
.If you have the time? I said
گفتم ....اگر وقت داشته باشيد...
God smiled and saied My time is eternity
لبخندي زد و گفت: زمان براي من تا بي نهايت ادامه دارد
? What questions do you have in mind for me
چه پرسشي در ذهن تو براي من هست؟
?What surprises you most about humankind
پرسيدم: چه چيزي در رفتار انسان ها هست که شما را شگفت زده مي کند؟
...God answered
پاسخ داد ...
, That they get bored with childhood
آدم ها از بچه بودن خسته مي شوند ,
they rush to grow up, and then
عجله دارند بزرگ شوند و سپس
long to be children again.
آرزو دارند دوباره به دوران کودکي باز گردند
That they lose their health to make money
سلامتي خود را در راه کسب ثروت از دست مي دهند
and then lose their money to restore their health
می کنند. و سپس ثروت خود را در راه کسب سلامتي دوباره صرف
That by thinking anxiously about the future
چنان با هيجان به آينده فکر میکنند
که از زمان حال غافل مي شوند
such that they live in neither the present nor the future
به طوري که نه در حال زندگي مي کنند نه در آينده
That they live as if they will never die
آن ها طوري زندگي مي کنند،انگار هيچ وقت نمي میرند
and die as though they had never lived
و جوري مي ميرند ... انگار هيچ وقت زنده نبودند
we were silent for a while
هردوی ما براي لحظاتي سکوت کرديم
And then I asked
سپس من پرسيدم
As a parent, what are some of life's lessons you want your children to learn
مانند يک پدر کدام درس زندگي را مايل هستي که فرزندانت یاد بگیرند
To learn they cannot make anyone love them
پاسخ داد:ياد بگيرند که نميتوانند ديگران را مجبورکنند که دوستشان بدارند.
All they can do
تمام کاری که میتوانند بکنند این است که
is let themselves be loved
طوري رفتار کنند که مورد عشق و علاقه ديگران باشند
To learn that it is not good to compare themselves to others
ياد بگيرند که خود را با ديگران مقايسه نکنند
To learn to forgive by practicing forgiveness
ياد بگيرند ...ديگران را ببخشند با عادت کردن به بخشندگي
To learn that it only takes a few seconds to open profound wounds in those they love,
ياد بگيرند تنها چند ثانيه طول مي کشد تا زخمي در قلب کسي که دوستش دارید ایجاد کنند
and it can take many years to heal them
ولي سال ها طول مي کشد تا آن جراحت را التيام بخشيد
To learn that a rich person
ياد بگيرند يک انسان ثروتمند
is not one who has the most,but is one who needs the least
کسی نیست که بیشترین را دارد ، بلکه کسی است که کمترین نیاز را دارد
o learn that there are people who love them dearly
ياد بگيرند کساني هستند که آن ها را از صميم قلب دوست دارند
but simply have not yet learned how to express or show their feelings
ولي نميدانند چگونه احساس خود را بروز دهند
To learn that two people can
ياد بگيرند دونفر مي توانند
look at the same thing and see it differently
به يک چيز نگاه کنند ولي برداشت آن ها متفاوت باشد
To learn that it is not enough that they forgive one another
ياد بگيرند کافي نيست که تنها ديگران را ببخشند
but they must also forgive themselves
بلکه انسان ها بايد قادر به بخشش و عفو خود نيز باشند
Thank you for your time and I said
سپس من از خدا تشکر کردم و گفتم
Is there anything else you would like your children to know
آيا چيز ديگري هم وجود دارد که مايل باشي فرزندانت بدانند؟
God smiled and said,Just know that I am here, always
خداوند لبخندي زد و پاسخ داد فقط اين که بدانند من اين جا و
با آن ها هستم , براي هميشه
تو را از جنس دریا آفریدند
برای عشق ، معنا آفریدند
تو پاک و ساده هستی، عشق مطلق
تو را بانوی زنها آفریدند
خدا میخواست من دیوانه باشم
برای من معما آفریدند
چه تقدیر قشنگی ، روز دیدار
برایت مرد تنها آفریدند!
و در جغرافیای سرد غربت
تو را در سینه گرما آفریدند
نوشتم "من"! ولی دیدم که انگار
جهان مست تو شد ، تا آفریدند
بدون تو چگونه زنده باشم؟
تو را با من ، ببین ، "ما" آفریدند
شعر از امید صباغ نو (با مختصر تغییرت)
کاش بر ساحل رودی خاموش
عطر مرموز گیاهی بودم
چو بر آنجا گذرت می افتاد
به سرا پای تو لب می سودم
کاش چون نای شبان می خواندم
به نوای دل دیوانه تو
خفته بر هودج مواج نسیم
میگذشتم ز در خانه تو
کاش چون پرتو خورشید بهار
سحر از پنجره می تابیدم
از پس پرده لرزان حریر
رنگ چشمان ترا میدیدم
کاش در بزم فروزنده تو
خنده جام شرابی بودم
کاش در نیمه شبی درد آلود
سستی و مستی خوابی بودم
کاش چون آینه روشن میشد
دلم از نقش تو و خنده تو
صبحگاهان به تنم می لغزید
گرمی دست نوازنده تو
کاش چون برگ خزان رقص مرا
نیمه شب ماه تماشا میکرد
در دل باغچه خانه تو
شور من ، ولوله برپا میکرد
کاش چون یاد دل انگیز زنی
می خزیدم به دلت پر تشویش
ناگهان چشم ترا میدیدم
خیره بر جلوه زیبایی خویش
کاش در بستر تنهایی تو
پیکرم شمع گنه می افروخت
ریشه زهد تو و حسرت من
زین گنه کاری شیرین می سوخت
کاش از شاخه سر سبز حیات
گل اندوه مرا می چیدی
کاش در شعر من ای مایه عمر
شعله راز مرا میدیدی
فروغ فرخزاد
خود را به صخره مي زنم فردا كه شايد
«ساحل » شوم آغوش دريا را كه شايد
يك موج از چشم سياهت در نگاهم
پيدا كند آغاز رويا را كه شايد
من باشم و تو باشي و يك آسمان عشق
تو باشي و من باشم و فردا كه شايد
باشد،نباشد ارزشي ديگر ندارد
وقتي كه باشم يا تو باشي يا كه شايد.....!!!
مریم افضلی
واژه ها مشق دقـــایق می شوند
شعرهامان باز عاشق می شوند
آرزو ها مست بی تـــابی شدند
چشمها جــــام حقایق می شوند
می توان پـــرواز را اندیشه کرد
بالهامان بــــاز لایــق می شوند
در عـــزای تیره ی چشمـــان تو
سینه ها رنگ شقـــایق می شوند
این، دلیل عاشــقیهـــای تو بود...!؟
هرچه لایق بر خلایق می شوند
خفته ایم و غافل از شعر هم ایم
شعر هامان باز عاشق می شوند
صبا آقاجانی
قطار , پنجره و انتظار يعني من
صداي نبض و نفس بي شمار يعني من
سكوت , خواهش يك اضطراب در باران
نگاه ابري بي اختيار يعني من
فضا, فضاي مه آلوده ي غم انگيزي است
سفر سروده ي اين روزگار يعني من
كوير , حسرت چشمه سراب درياها
و جاده هاي بدون سوار يعني من
رسيد لحظه آخر سكون و سوت قطار
تلاش ممتد يك بي قرار يعني من
رسيده ام به ترانه بهانه عاشق
مسافري نرسیده به يار يعني من
مریم افضلی
به ما اجازه ندادند
که شعر عاشقانه بگوئیم
به ما اجازه ندادند مهربان باشیم
میان میکده با گریههای پنهانی
شب مکررمان را به روز آوردیم
و در پناه درختان و در پناه سکوت
قدم زدیم در این جادهای طولانی
به ما اجازه ندادند
که در عزیزترین لحظههای بیخبری
به پاس خاطر دلهایمان که خاموش است
به عاشقانهترین روزها بیندیشیم
و پر کنیم فضا را ز عطر خاطره ها
و شهر خفته و بیمار را به چلچراغ غزلهایمان بیاراییم
توای زلالترین چشمهٔ نوازش و مهر
که با شکوه تر از روزهای پاییزی
میان ما شب طولانی زمان جاریست
تو خوب میدانی
که سالهای جدایی به ما چگونه گذشت
هنوز در دل این کوچههای خاطره خیز
طنین زمزمهٔ عاشقانه میپیچد
و ذهن پنجره از انتظار لبریز است
تو خوب میدانی
که این هوای غبار آلود
و این فضای شناور میان آتش و دود
و روزهای سیاه گرسنگی هرگز
به ما مجال ندادند
به عاشقانهترین لحظهها بیندیشیم
سپیده امیرعسگری
شدم محو دو چشمان خمارش
من بی دست و پا صید و شکارش
شنیدم صید دل ها می کند او
چه بی پروا بود مشغول کارش
نمی گردد دگر عاقل دل من
اسف بر این دل و بر حال زارش
شدم دیوانه عشقش ولیکن
نمی افتد دگر زین جا گزارش
دل سرگشته را سامان نباشد
بود هر روز و هر شب بی قرارش
فرانک خلیلی
بیزارم از آن عشق که عادت شده باشد
یا آن که گدایی محبت شده باشد
دلگیرم از آن دل که در آن حس تملک
تبدیل به غوغای حسادت شده باشد
...
دل در تب و طوفان تنوع طلبی چیست؟
باغی ست که آلوده به آفت شده باشد
خودبینی و خودخواهی اگر معنی عشق است،
بگذار که آیینه نفرت شده باشد!
از وهن خیانت به امانت چه بگویم
آنجا که خیانت به خیانت شده باشد!
شرمنده عشقیم و دل منجمد ما
جا دارد اگر غرق خجالت شده باشد
ميگريم و مي خندم ، ديوانه چنين بايد
ميسوزم وميسازم ، پروانه چنين بايد
مي كوبم ومي رقصم ، مي نالم وميخوانم
در بزم جهان شور، مستانه چنين بايد
من اين همه شيدايي ، دارم ز لب جامي
در دست تو اي ساقي ، پيمانه چنين بايد
خلقم زپي افتادند ، تا مست بگيرندم
در صحبت بي عقلان ، فرزانه چنين بايد
يكسو بردم عارف ، يكسو كشدم عامي
بازيچه ي هر دستي ، طفلانه چنين بايد
موي تو و تسبيح شيخم ، بدر از ره برد
يا دام چنان بايد ، يا دانه چنين بايد
بر تربت من جانا ، مستي كن ودست افشان
خنديدن بر دنيا ، رندانه چنين بايد
رحیم معینی کرمانشاهی
ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه از عطر تو ام سنگین شده
ای به روی چشم من گسترده خویش
شایدم بخشیده از اندوه پیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستیم ز آلودگی ها کرده پاک
ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایه مژگان من
ای ز گندمزار ها سرشارتر
ای ز زرین شاخه ها پر بارتر
ای در بگشوده بر خورشیدها
در هجوم ظلمت تردید ها
با توام دیگر زدردی بیم نیست
هست اگر ، جز درد خوشبختیم نیست
ای دلتنگ من و این بار نور ؟
های هوی زندگی در قعر گور ؟
ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
پیش از اینت گر که در خود داشتم
هر کسی را تو نمی انگاشتم
درد تاریکیست درد خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن
سرنهادن بر سیه دل سینه ها
سینه آلودن به چرک کینه ها
در نوازش ‚ نیش ماران یافتن
زهر در لبخند یاران یافتن
زر نهادن در کف طرارها
گمشدن در پهنه بازارها
آه ای با جان من آمیخته
ای مرا از گور من انگیخته
چون ستاره با دو بال زرنشان
آمده از دوردست آسمان
از تو تنهاییم خاموشی گرفت
پیکرم بوی همآغوشی گرفت
جوی خشک سینه ام را آب تو
بستر رگهایم را سیلاب تو
در جهانی این چنین سرد و سیاه
با قدمهایت قدمهایم براه
ای به زیر پوستم پنهان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده
گیسویم را از نوازش سوخته
گونه هام از هُرم خواهش سوخته
آه ای بیگانه با پیراهنم
آشنای سبزه زاران تنم
آه ای روشن طلوع بی غروب
آفتاب سرزمین های جنوب
آه آه ای از سحر شاداب تر
از بهاران تازه تر سیراب تر
عشق دیگر نیست این‚ این خیرگیست
چلچراغی درسکوت و تیرگیست
عشق چون در سینه ام بیدار شد
از طلب پا تا سرم ایثار شد
این دگر من نیستم ‚ من نیستم
حیف از آن عمری که با من زیستم
ای لبانم بوسه گاه بوسه ات
خیره چشمانم به راه بوسه ات
ای تشنج های لذت در تنم
ای خطوط پیکرت پیراهنم
آه می خواهم که بشکافم ز هم
شادیم یکدم بیالاید به غم
آه می خواهم که برخیزم ز جای
همچو ابری اشک ریزم های های
این دل تنگ من و این دود عود ؟
در شبستان زخمه ها ی چنگ و رود ؟
این فضای خالی و پروازها ؟
این شب خاموش و این آوازها ؟
ای نگاهت لای لایی سحر بار
گاهواره کودکان بی قرار
ای نفسهایت نسیم نیمخواب
شسته از من لرزه های اضطراب
خفته در لبخند فرداهای من
رفته تا اعماق دنیا های من
ای مرا با شعور شعر آمیخته
این همه آتش به شعرم ریخته
چون تب عشقم چنین افروختی
لا جرم شعرم به آتش سوختی
دوستم داشته باش ، بادها دلتنگ اند
دستها بیهوده ، چشمها بیرنگ اند
دوستم داشته باش ، شهرها می لرزند
برگها می سوزند ، یادها می گندند
باز شو تا پرواز ، سبز باش از آواز
آشتی كن با رنگ ، عشق بازی با ساز
دوستم داشته باش ، عطرها در راهند
دوستت دارم ها ، آه ، چه كوتاهند
دوستت خواهم داشت ، بیشتر از باران
گرمتر از لبخند ، داغ چون تابستان
دوستت خواهم داشت ، شادتر خواهم شد
ناب تر ، روشن تر ، بارور خواهم شد
دوستم داشته باش ، برگ را باور كن
آفتابی تر شو ، باغ را از بر كن
دوستم داشته باش ، عطرها در راهند
دوستت دارم ها ، آه ، چه كوتاهند
خواب دیدم در خواب ، آب ، آبی تر بود
روز ، پر سوز نبود ، زخم شرم آور بود
خواب دیدم در تو ، رود از تب می سوخت
نور گیسو می بافت ، باغچه گل می دوخت
دوستم داشته باش ، عطرها در راهند
دوستت دارم ها ، آه ، چه كوتاهند ...ء
شهيار قنبري
یک بار دیگر می نویسم تا بخوانی
از شعرهایم سوز عشقم را بدانی
می بینمت در هر زمانی با خیالم
در آرزو شاید کنار من بمانی
خورشید من در آسمان وقتی نشستی
دیگر مرا مانند ماه از خود نرانی
یک بار دیگر روشنی بخش دلم باش
از صبح فرداها بگو تا می توانی
من خسته ام دورم کن از دلواپسی ها
تا کی مرا دنبال این دل می کشانی؟؟
مریم افضلی
نهمین ماهگرد عشقمون مبارک
من در پيچ وتاب واژه ها
نمي گويمت از عشق
نگاه خسته ات
نشان تنهايي است
غبار ميزدايم از مژگانت
بوسه ميزنم بر چشمانت
كه تولد عشق من است
وبا دل ساده ام
مي گويمت:
"دوستت دارم"
كه تمامي واژه ها در اوست...
عشق آتش احساس
در آسماني صاف
خورشيدش آب مي كند
تمامي سرماي تن مرا...
ببين با دل ساده ام
من يك دلباخته ام
وهديه ات مي دهم
پاكي وصفاي دلم را...
سعيد مطوري
امشب ، شب تولد یه نفره
یه نفر که ، برای من مهمتریینه
یه نفر که ، دل نازکش اندازهٔ یه دریاس
یه نفر که ، قلب مهربونش پر از عشقه
یه نفر که ، دستهای گرمش بوی گلای یاس میدن
یه نفر که ، عشقش هم رنگ صداقته
یه نفر که ، مهربونیش پر از سادگیه
یه نفر که ، اولین عشق منه ، و آخرین
خدایا تنشو سالم نگه دار
به دل دریا ییش آرامش بده
لحظه هاشو پر از شادی کن
زندگیشو پر از موفقیت کن و
به جیبش برکت بده
آمین
نبض من با نفس تو میزنه عشق تو خون توی رگهای منه
اگه باشی یا نباشی عاشقم یاد تو نشسته تو دقایقم
نیستی اما توی ذهن خستمی تو پناه این دل شکستمی
من خوشم با خاطراتت نازنین تا ابد ترو می خوام فقط همین
دل من تنگ برای دیدنت برای شیطونیات ، خندیدنت
نازتو با دل و با جون می خرم خوب بدون ساده ازت نمیگذرم
مثه بارونی واسه خاک تنم اونکه میمیره برات ساده منم
پروانه ها
پروانه هاي احساس
شكافتند پيله هاي غم را
در شبي مهتابي
با جشن كرمهاي شبتاب
وچه زيباست بالهاي پروانه ها...
سحر نويد پروازبه بالاتر
بالهاي رنگي در نور زيباتر
با احساسي سبكتر
به پرواز در ميآيند...
نگاه مشتاق من به آسمان آبي
در شوق پروانه شدن
وبيرون آمدن از پيله ي غم وتنهايي..
عشق و نور
راز جدايي پروانه هاست
از پيله هاي خويش...
نور زيباتر ميكند
بالهاي پروانه را
چشمانم سرشار از زيبايي ونور
خيره مي ماند به دور...
سعيد مطو
اي همه خوبي وناز
اي صدايت در گوش
بهترين نغمه ساز
اي سحاب رحمت
من خَس مانده در اين خشک کوير
شبنم مهر تو اميد بقايم بخشد
چشم راه نفسی با تو شدن میمانم
همسفر باتو شوم
تا به دروازهی یک فطرت پاک
بنشینم و زِ ژرفای نگاهت جویم
حس مجهولی را
که ترا بنشانده است
در حریم دل من
وخداونددل و
قبله گاهم شده ای
سجده گاهم شده ای
از کجا آمده ای؟
کهکشان تو کجاست؟
آسمان تو کجاست؟
در تو نور دگریست
درتو شور دگریست
عسلی لیک نه چونان عسلان
طعم دیگر داری
بار معنایی شیرین
ندهد شرح ترا
واژه ها باید ساخت
تا تو معنا بشوی
ظرف یک واژه کم است
مثنوی باید گفت
تا کمی شرح تو ممکن گردد
من ترا می خوانم
من ترا می جویم
همسفر بامن باش
لحظه بی یاد تو زندان من است
رحیم سینایی
بوسه هاي خشكيده بر لب
نسيم چه سخت ميگذرد در نبودنت
تمام وجودم خاطره خواهد شد به يادت
چه شيرين وتلخ ميگذرد خاطراتت...
پروانه هاي احساسم
سبك بال ولي غمگين
در جستجوي خاطرات شيرينت
در پروازند...
من در اقيانوسي
كشتي شكسته خود مي برم
به ساحلي...
دور
و
د
و
ر
.
.
.
كه نميدانم به آن خواهم رسيد؟!!!
طوفان
امواج
تاريكي
چه سخت است لحظه هاي تنهايي
آرام كردن دل بيقراري
كه مدام مي خواندت
با تمام وجودش...
بوسه هاي خشكيده بر لب
در خزان دوريت
برگ...برگ زرد خواهند شد
و بر زمين تنهايم ريخته مي شوند...
هنگام عبور سنگين خاطراتت
صداي خش...خش برگ هاي خشكيده
همه ناله از دوري توست...
سعيد مطوری
زهرا طاهر
ديدگانت قشنگ و دريايي
گفته هايت هميشه رويايي
اشك شب ميچكد به كوكب صبح
گريه اي دركمال زيبايي
زلف شب پُر ستاره گرديده
گوهر زُهره اش تماشايي
در دل هر دقيقه شعر تري
بر لب آرم ز سوز تنهايي
غُنچهی واژهام چو ميشِكُفَد
روي گُلبرگ آن تو پيدايي
چيني اين سُكوت پُر غوغا
بِشكند گاه سُوت شب پايي
ميزند شانه موي شب را باد
ميدَوَد در دلم تمنّايي
چشم «سينا» به راه مانده هنوز
دل پُراز عشق وشورو شيدايي
در ميان ستاره هاي شبم
ماه زيبا چرا نميآيي؟
رحیم سینایی
پروانه هاي زيبا و مست
خوشرنگ و يك دست
بال پروانه ها از همه رنگ
در پروازند بي درنگ
چه زيباست چشمانت
در عبور پروانه ها از آن
دلم اسيرش و در آن مهمان...
اي تبسم لبانت
تمام رازهاي من
بوم زندگي چه زيباست
در لبان تو
آسمان آبي است
در چشمان تو
مست مي شوم
با آهنگ زبان تو
اي تمام لحظه هاي شيرين من...
دفتر شور عشق باز مي كنم
يادي از تو آغاز ميكنم
وباز مينويسم از تو
كه هستي بهترين من...
كدامين واژه را بيابم برايت
كه كنم گوهر گيسوانت
يك هديه مي دهم به تو
ميدانم انتظارش در دل توست
تقديمت مي كنم
شيرين ترين بوسه ي خود را...
بگذار ، كه بر شاخه اين صبح دلاويز
بنشينم و از عشق سرودي بسرايم .
آنگاه ، به صد شوق ، چو مرغان سبكبال ،
پر گيرم ازين بام و به سوي تو بيايم
خورشيد از آن دور ، از آن قله پر برق
آغوش كند باز ، همه مهر ، همه ناز
سيمرغ طلايي پرو بالي ست كه – چون من –
از لانه برون آمده ، دارد سر پرواز
پرواز به آنجا كه نشاط است و اميدست
پرواز به آنجا كه سرود است و سرورست .
آنجا كه ، سراپاي تو ، در روشني صبح
روياي شرابي ست كه در جام بلور است .
آنجا كه سحر ، گونه گلگون تو در خواب
از بوسه خورشيد ، چو برگ گل ناز است ،
آنجا كه من از روزن هر اختر شبگرد ،
چشمم به تماشا و تمناي تو باز است !
من نيز چو خورشيد ، دلم زنده به عشق است .
راه دل خود را ، نتوانم كه نپويم
هر صبح ، در آيينه جادويي خورشيد
چون مي نگرم ، او همه من ، من همه اويم !
او ، روشني و گرمي بازار وجود است .
در سينه من نيز ، دلي گرم تر از اوست .
او يك سرآسوده به بالين ننهادست
من نيز به سر مي دوم اندر طلب دوست .
ما هردو ، در اين صبح طربناك بهاري
از خلوت و خاموشي شب ، پا به فراريم
ما هر دو ، در آغوش پر از مهر طبيعت
با ديده جان ، محو تماشاي بهاريم .
ما ، آتش افتاده به نيزار ملاليم ،
ما عاشق نوريم و سروريم و صفاييم ،
بگذار كه – سرمست و غزل خوان – من و خورشيد :
بالي بگشاييم و به سوي تو بياييم
بیا بخندانیم لحظه ها را
تا نگریند بر ما !
پس بیا ....لحظه ها را با هم تقسیم کنیم
و اعداد روزهای بی تو بودن را در بودنت تفریق
وحاصل بدست آمده را زندگی کنیم!
می آیی ؟؟؟
هر شب برای چشم تو بیمار می شوم
در کوچه های ذهن تو تکرار می شوم
آوار درد ، رنج زمان ، رنگ ارغوان
در گیر و دار زندگی ام زار می شوم
تا جلوه می کنی به غزل ای غزال من
از واژه های غیر تو بیزار می شوم
وقتی صدای قدمهات می رسد به دل
من بی خیال ناله ی گیتار می شوم
در این کوچههای بیتو ، قدم میزنم هنوز
مثل امید ، تشنه ی دیدار می شوم
تا در سکوت بی تو شدن شاعری کنم
هر شب به یاد چشم تو بیدار می شوم
حالا تو رفته ای و من از درد بی کسی
در انتخای شعر و غزل خوار می شوم
شب می رسد و من صبح ، بی نشان
با آرزوی روی تو بر دار می شوم ...
فرشته مه نگار
وقتـــی نگاهِ گرم تو مـــــرا نــــــــاز می کند
طفلک دلم، به ســـوی تو پــــــــرواز می کند
من آیــه هـــای کــــــورِ د لم زار می زنـــــــد
یک خنده ات مسیـــحِ من، اعجــــــاز می کند
من...لحظه لحظه های دلم بی قـــــرار توست
من خط به خط ّ ِفاصله ام ، آغــاز می کند --
این عشق را که حاصلش درد است وشعرمن،
این عـــشق را کـــــــه حنـــجره آواز می کـند
ما را دگر زِ یاد......نه.....ز ِ یادت نمی بری
هر روز نامه های تو آخــر بــــاز می کند---
این دستهای ِ بی کسی و سرد و عـــا شـــقـم،
آن نــامه ها ....همان که ســر آغاز می کند؛
با نام عاشقی.........دل مرا تنگ کرده ای!
...من خسته ام..و شعرو باز....ایجاز می کند
دارم ز ِ یاد عـــاشقـی ات مـــیروم وبـــاز،
ایـن چــشمهای ســـــــادگی ام نــــاز می کـند
من خسته ام ز هرچه غم و از هرچه شاعری!
وقتی "صبا" تمـــام غمش سر بــاز مــی کند.
هر روز و هر لحظه به یادت
در جستجویم
در جستجوی آن بهشت دستهایت
مشتاق- در هر كنج خانه
در پشت قاب بچه گیهام
در باغچه در این ترانه
در جا نمازت - بوی ریحان
درتار وپود ذهن بیمار
در خاطرات تیره وتار
در خنده ی عكسی كه مانده
از یاد تو بر روی دیوار
در نم نم باران پاییز
در خاطرات مبهم و خیس
هر روز
هر لحظه به یادت
مشتاق میگردم ولی نیست
بوی بهشت دستهایت
محمد تقی اقدام
در گوش دلم پر شد
آوای نگاه تو
یک پنجره رویا شد
سهم دل من از تو
تفسیر شب تارم
با خاطره معنا شد
یک خانه پر از خوبی
با دست تو برپا شد
با بودن تو در دل
رنگ از رخ دوری رفت
از کنج اتاق آنگاه
آن کودک و سردی رفت
او در دلِ خود خندید
پروانه شد از جا جست
لالایی هرشب را
از لهجه ی گل نوشید
از برق نگاه او
دیگر گل غم خشکید
وقت است که من باشم
با یک دل سیر از تو
در زاویه ی این شب
آزاد و رها تا تو
سبز ِتو ازآن من
ای سبزتر از هر بید
آواز دلت هردم
تا اوج خدا پیچید
من در قفسم هر آن
فکر تو به سر دارم
میمانم و میمانم
تا یاد تو را دارم
با بودن تو انگار
من ثانیه کم دارم
تو پیش خدا بسپار
من بی تو که را دارم؟
در کوچه ی تنهایی
من ماندم و یک رویا
وقت است که "ما" باشیم
نه این من و تو،تنها....
سپیده امیرعسگری
دوست دارم بر شبم مهمان شوی
بر کویر تشنه چون باران شوی
دوست دارم تا شب و روزم شوی
نغمه ی این ساز پر سوزم شوی
دوست دارم خانه ای سازم ز نور
نام تو بر سردرش زیبا ز دور
دوست دارم چهره ات خندان کنم
گریه های خویش را پنهان کنم
دوست دارم بال پروازم شوی
لحظه ی پایان و آغازم شوی
دوست دارم ناله ی دل سر دهم
یا به روی شانه هایت سر نهم
دوست دارم لحظه را ویران کنم
غم ، میان سینه ام زندان کنم
دوست دارم تا ابد یادت کنم
با صدایی خسته فریادت کنم
دوست دارم با تو باشم هر زمان
گر تو باشی،من نبارم بی امان
دوستت دارم
شرم از گفتن
حسرت از نگفتن
خاطره هاي سنگين در عبور
از لحظه هاي تلخ غم
وچه سخت است رفتن...
آغوش آسمانم بدون ماه
در حسرت يك نگاه
كه بگويمت با چشمانم
دوستت دارم
دهان باز و زبان سنگين
چقدر اين كلام به بغض فرو برده ام
خواهش دل
تن تب دارم
والتماس به زبان سنگين
كه بگويمت
دوستت دارم
گام هايت سنگين
زمان نفس...نفس ميزند زير گام هايت
التماس يك نگاه شدي
كه بگويمت
دوستت دارم
چه سخت است ياد ناگفته هاي زيبا
بجا ماندن يك دل شيدا
عشق در غباري نا پيدا
در حسرت يك كلام آشنا
كه بگويمت
دوستت دارم
پس نگاه كن
وگوش بده به من
كه بگويمت
دوستت دارم
زن یعنی آینهٔ جمال و زیبأیی خداوند
زن یعنی لطافت و ظرافت ، مایهٔ آرامش
زن یعنی عشق بی پایان مادر به فرزند
زن یعنی تکیه گاه هر مرد موفق
زن یعنی جلوهٔ پاک مهربانی و عشق ورزیدن
زن یعنی فداکاری و از خودگذشتگی، بی نهایت
روز زن رو به همهٔ زنان و مادران ایرانی
مخصوصاً به یاس عزیزم ، تبریک میگم
امروز یه شاخهٔ یاس ، تو باغچمون غنچه داد
خدای عشقو احساس ، بازم بهم هدیه داد
امروز نسیم بهار ، برام یه مژده آورد
پستچی شهر غربت ، نامهٔ عشقو آورد
امروز صندوق پست خونم یه مهمون جدید داشت
یه پاکت واصله ، با تمبر خارجی داشت
روی پاکت یه دست خط ، تار دلم رو لرزوند
بوی خوش اون پاکت ، دستامو هی میلرزوند
با اون دستای لرزون ، با اون چشمای نمدار
همونجا توی کوچه ، تکیه دادم به دیوار
نفهمیدم چطوری گوششو پاره کردم
تو اون صبح بهاری ، نامه رو بازش کردم
توی پاکت یه نامه ، با بوی عطر یاسم
فکرو دلم رو پر داد ، سوی دیار یارم
یه شعر عاشقانه ، با دست خط قشنگش
یه متن بی گلایه ، با سادگی قلبش
نامش پر از متانت و نجابت
با یک کمی شیطنت و خجالت
چقد تو اون لحظهها ، به ابرا نزدیک بودم
خیسی گونه هامو حتا ندیده بودم
حاشیههای نامه ، نقش لبای گرمش
رو پشت برگه آخر ، طرح دست ظریفش
یاسمنم با نامش ، بازم عاشقترم کرد
رویای لمس مواشو ، برام برآورده کرد
مهربونم ببخش اگه به نامت ، هیچ وقت جواب نمیدم
نازنینم ببخش اگه به عشقت ، همیشه زیر قرضم
فقط بدون ، توی کویر عشقم تو تنها تکسواری
توی شبای سردم ، یه رویای شیرینی
بودن تو پیش من ، خالیه از دیدن ، خالی از شنیدن
خالیه از لمس کردن ، خالی از حتّی بوییدن
ولی پره از ، احساس کردن ، مطمئنم که احساست میکنم
نمیدونم با کدوم یکی از حواس پنج گانهام تو رو حس میکنم
شاید تو همون حسه ششمی ، همون که هنوز نا شناخته مونده
شایدم توی خواب و رویامی ، علی بازم خواب مونده
ای حسّ ششم ، ای خواب رویایی
تو همه حسهای زندگیمو متحول کردی
از وقتی دارمت ، دیگه تلخی هیچ بادم تلخیو حس نکردم
وز وز پشهها ، ار ار الاغا ، هیچ کدوم دیگه برام گوش خراش نیستن
دیگه هیچ بوی بدی به مشامم نمیرسه ، همه جا بوی عطر یاسو میشنوم
دیگه هیچ موجودی رو زشت نمیبینم ، همهٔ حشرهها رو به زیبایی پروانهها میبینم
خیلی وقت که پیش تو بودن ، برام یه حسه قریبه
هرچند هنوزم ، یه همچین حسی برام غریبه
نه دیده میشی و نه شنیده میشی
تنها چیزی که از تو حس میکنم ، یه رد پاست که روی دلم جا گذاشتی ...
وقتی به برنامهٔ روزانم فکر میکنم ، میبینم که
صبح که از خواب بیدار میشم ، تو رویام بهت صبح به خیر میگم
برا دیدن تو ، خودمو آماده میکنم ، دوش میگیرم و اصلاح میکنم
با آرزوی صبحونه خوردن با تو ، یه لقمه نون و پنیر سر پایی میخورم
به امید این که عصر پیشم میای ، صبحو مشغول درس و کارام میشم
موقع ناهار ، بیتابی دوریت ، اشتهامو کور کرده
بعد از ظهر ، دیگه حوصله هیچ کاریو ندارم ، منتظرم تا بیای
دیگه هرکسی که آنلاین میشه ، دلم هرری میریزه ، فک میکنم تویی
بالاخره میای ، این بار همونی که منتظرش بودم ، آنلاین شده
از صبح که از خواب بیدار شدم ، تا الان رو ، لحظه به لحظشو یادمه
ولی از وقتی که پیشمی ، تا وقتی که میری رو ، نمیفهمم زمان چطوری گذشته
اصلا نفهمیدم چطوری نصف روزو با تو گذروندم
شاید رویا بوده ، یه خواب نیم روزی که با رفتنت ، از اون خواب بیدار میشم
وقتی از اون خواب بیدار میشم ، تازه به خودم میام
میبینم چند ساعت از نیمه شب گذشته
میرم تو تخت ، دستاتو تو دستم میگیرم و بازم به خواب میرم
آره ، این شده برنامهٔ روزانهٔ من ،
فقط صبح تا ظهرشو بیدارم
بقیشو تو رویا ...
عزیزم ،
تو با صبر قشنگت ، سختی این انتظار سخت رو رو سیاه کردی
با تحمل نجیبت ، زجر دوری و فراق رو شرمنده کردی
با مهربونیه همیشگیت ، گذروندن این جدایی رو برا من آسونتر کردی
با انتظار کشیدنت ، وفاداریتو بازم بهم نشون دادی
و با وفاداری مثال زدنیت ، عشقتو بازم بهم ثابت کردی
از صمیم قلب ، ازت ممنونم ،،،
بالاخره تموم شد !
اون جدایی که از ۱-۲ ماه پیش همش به فکرش بودیم
اون همه انتظار که از دوری هم کشیدیم
اون همه دلتنگی که با شبو روزمون عجین شده بود
اون همه خستگی از تنهائی
اون همه آرزوی دوباره با هم بودن ...
خدا رو شکر که همش به آخر رسید
،،،
امیدوارم از حالا به بعد ، از با هم بودنمون
بیشتر از همیشه لذت ببریم ، و این با هم بودن
روز به روز دلامونو به هم نزدیک تر کنه
و امیدوارم هیچ اتفاقی باعث نشه که
فاصله ای هرچند کوچیک ، بینمون ایجاد بشه
،،،
چقدر زود گذشت ...
نزدیک به هشت ماه از روز اول آشناییمون میگذره،
ماه هایی که هر هفته ش پر از فرازو نشیب بود،
هفته هایی که هر روزش سرشار از دوست داشتن بود،
روزهایی که ، هر ساعتش به یاد تو گذشت،
ساعت هایی که حتا یک ثانیه نداشتنت رو، طاقت نمیاوردن،
این ماهها و هفتهها و روزها ساعتها و ثانیه ها پر از خاطره اند ...
خاطرهٔ محبت کردنها و عشق ورزیدنها،
حتا خاطرهٔ قهرهای موقتی و آشتی کردنهای فوری،
خاطرهٔ پیش هم بودن ها،
حتا خاطرهٔ دوریها و به انتظار نشستن ها،
خاطرهٔ خندهها و شادی ها،
حتا خاطرهٔ غمها و ناراحتی ها،
همهٔ این خاطرهها مثل قطعههای پازل میمونن،
که وقتی کنار هم میچینمشون،
یه قسمت زیبا از یه پازل نا تموم رو تکمیل میکنن،
پازلی که اگه درست چیده بشه و درست خونده بشه،
فقط یه پیام داره ... "دوست داشتن"،
دوست داشتنی که براش هیچ حد و مرزی وجود نداره،
دوست داشتنی که عشق فقط جزئی از اونه،
دوست داشتنی که صادقانه بهم دادی،
دوست داشتنی که فقط تو رو لایقش میدونم،
،،،
اولین نوروز مشترکمونو که خیلی خیلی هم دوستش دارم،
هیچ وقت فراموش نخواهم کرد،
عیدت مبارک باشه عزیزم
،،،
کاش دلامون از غما رها بودن
کاش پرستوای قلبمون به سمت هم پر بکشن
کاشکی امشب ، شب مهتابی باشه
کاشکی امشب ، ستارهٔ بختمون از آسمونا دیده بشه
کاشکی هم خونهٔ اقاقیا بودیم
کاشکی هم آواز قناریا بودیم
کاش بازم تو دفتر نقاشیمون ، گلای نرگس بکشیم
کاشکی لای دفتر عاشقیمون ، شاخههای گل یاس جا بذاریم
کاش با هم از این زمین دل بکنیم
کاش با هم تا آسمون پر بزنیم
کاشکی این رابطهها از فاصله خالی بودن
کاش پر از نزدیکی وگرمای آغوشت بودن
کاشکی با هم بودنا ، فقط تو رویا نبودن
کاشکی که رویا هامون ، این همه از واقعیت دور نبودن
به اندازهٔ همهٔ یاسمنها ، ستارهها و پروانههای های دنیا ، دوستت دارم
Bill Withers - Lovely Day
ای خوشا مستانه سر در پای دلبر داشتن ......... دل تهی از خوب و زشت چرخ اخضر داشتن
نزد شاهین محبت بی پر و بال آمدن ........... پیش باز ، عشق آیین کبوتر داشتن
مرسی یاسی جان از تبریک و آرزوی قشنگت
منم بهت تبریک میگم و آرزو میکنم تو زندگیت
به هر آرزویی که داری برسی ،
تنت سالم باشه و هیچ وقت غمها سراغت نیان
یاسمنم
تو این مدت که با هم بودیم ، رابطه مون فراز و نشیبای زیادی داشت
خیلی وقتا ، خیلی چیزا یا خیلی کسا سعی کردن که ما رو از هم جدا کنن
ولی ما به همشون ، و به خودمون ثابت کردیم که هیچ کسی و هیچ چیزی
اصلا ارزش اینو نداره که ما بخوایم به خاطرش از هم دیگه بگذریم .
امیدوارم ، قدر با هم بودن رو بدونیم و هیچ وقت ازش سیر نشیم ...
دوست دارم ۳.۵ دنیا
... از امروز صبح ، یاسمن به یه مسافرت کوتاه رفته ... تا سه روز دیگه ، باید دوریشو تحمل کنم ... از همین حالا ، دلم براش یه ذره شده ... امیدوارم بر عکس من ، تو این مدت حسابی بهش خوش بگذره
تو روز هایی که قلبم سوت و کور بود
تو روز هایی که دل بی همزبون بود
یکی پیدا شد و تنهاییمو دید
چراغ خونه ی خاموشمو دید
نمی دونم چرا از من نترسید
به جاش به سادگیم دائم میخندید
بهم نزدیک شد و نزدیکتر اومد
شاید داشت از دلم خوشش میومد
ولی حیف که دلش یه جایی گیر بود
یکی دیگه رفیق لحظه هاش بود
بهش گفتم آره , تنهایه تنهام
! میگفتم که بابا , من عشق نمی خام
نمی دونم چرا باور نمی کرد
نمی رفت و دلم رو ول نمی کرد
شاید فهمیده بود , درد دلم رو
می دونست که نمیگم , حرف دلم رو
خلاصه اومد و دل زد به دریا
اومد رنگ حقیقت زد به روْیا
همون حرفا که تو خوابام می دیدم
حالا داشتم از زبونش میشنیدم
تموم حرفا رو زد با یک ترانه
برام خوند , شعر و آهنگ ستاره
می گفت که من بودم , همون ستاره
که اون کلی به دنبالش می گشته
منم که طاقتم تموم شده بود
نتونستم بش نگم ماه شبم بود
تو اون شبا که دل , بهونه می کرد
همون بود که دلم , هواشو می کرد
حالا اون توی قلبم خونه داره
می دونم که اونم دوستم می داره
حالا حتی اگه عشقش رو از , دلم بگیره
گلای یاسش از دلم , بوشون نمی ره
تقدیم به یاس خوش بوی زندگیم
یلدای ۸۸
نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت
پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت
کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد
خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت
درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد
آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت
خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد
که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت
رفت و از گریه ی توفانی ام اندیشه نکرد
چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت
بود ایا که ز دیوانه ی خود یاد کند
آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت
سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش
عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت
حتی اگر نباشی:
