پروانه ای به لطافت گل یاس

در کوی تو مستانه می افتم و می خیزم

دلداده و دیوانه می افتم و می خیزم

من مست و پریشانم می نالم و می مویم

مدهوش ز پیمانه می افتم و می خیزم

تا آنکه تو را یابم می گردم و می جویم

سر بر در آن خانه می افتم و می خیزم

چو شمع شب عاشق می سوزم و می گریم

از عشق چو پروانه می افتم و می خیزم

گر دست دهد روزی تا خاک رهت گردم

در پای تو جانانه می افتم و می خیزم

گفتی که ز جان برخیز در ملک عدم بنشین

زینروست که مستانه می افتم و می خیزم

من مست قدح نوشم از چشم تو مدهوشم

سلانه به سلانه می افتم و می خیزم

دیوانه رویت من چون گردم به کویت من

ای دلبر فرزانه می افتم و می خیزم

بازآی و گرنه می هستی ز کفم گیرد

اینسان که به میخانه می افتم و می خیزم