پروانه ای به لطافت گل یاس

مي خواهم و مي خواستمت ، تا نفسم بود

مي سوختم از حسرت عشق تو ، بسم بود

عشق تو بسم بود كه اين شعله بيدار

روشنگر شب هاي بلند قفسم بود

آن بخت گريزنده دمي آمد و بگذشت

غم بود ، كه پيوسته نفس در نفسم بود

دست من و آغوش تو ، هيهات كه يك عمر

تنها نفسي با تو نشستن هوسم بود

با لله ، كه به جز ياد تو ، گر هيچ كسم هست

حاشا ، كه به جز عشق تو ، گر هيچ كسم هست

سيماي مسيحايي اندوه تو ، اي عشق

در غربت اين مهلكه فرياد رسم بود

لب بسته و پرسوخته ، از كوي تو رفتم

رفتم ، به خدا گر هوسم بود ، بسم بود .

فريدون مشيري