پروانه ای به لطافت گل یاس

هر چه با خود داشتیم از من گریزان می رود

راحت دل می رود دل می رود جان می رود

بامدادان خوش دلی بار سفر بر بست و رفت

اینک امید از پی اش از او پریشان می رود

بام و روز نیز می گویی پر گرفت از شوق راه

کوی و برزن می خزد بر خاک و بی جان می رود

باد را اینک سرود از دور می آید به گوش

زار می خواند به ره،کاین می رود آن می رود

می روم کز همدمی یابم نشان و ز ماتمم

سایه پیشاپیش من افتان و خیزان و می رود

هر چه گرد خویش می بینم وفاداری نماند

ای شب غم پای دار اکنون که جانان می رود