با باد آمده ای
و با باد خواهی رفت
نام تو آرزو نیست ؟
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
جغرافیای کوچک من بازوان توست
ای کاش تنگ تر شود این سرزمین به من....!
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
فال دل را حکم کردم تا بدانی ای نگارم در قمار با تو بودن هستی ام را میگذارم
نقاش ازل تا که به چشمان تو پرداخت دیوانه شد از طرز نگاهت؛ قلم انداخت
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
جا برای من گنجشك زیاد است ولی
من به درختان خیابان تو عادت دارم
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
گرچه ما را نکنی یاد ولی ما هستیم ، دل به پیامی که نمیدی بستیم .
به تو تبریک میگم که بیخودی
توی زرق و برق دنیا گم شدی
به تو تبریک می گم این گم شدنو
گل گلخونه مردم شدنو
اگه رفتی . اگه سرنوشتِ اشکامو ندیدی..
من به نقطه سر خط . تو به سرنوشتِ تازه ای رسیدی..
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
گله دارم ز همه ، قول و قرارهایی که نشد
سردی عشق تو و فصل بهاری که نشد
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
تو احساسی به من دادی که وصفش(... )نقطه چین باشه
نمی دونی چقد خوبه اگر که عشق این باشه !!!
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
چه
خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد ، چه نکوتر آنکه مرغی ز قفس پریده
باشد ، پر و بال ما بریدند و در قفس گشودند ، چه رها چه بسته مرغی که پرش
بریده باشد
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
روبرویم: دو فنجان قهوه
سرنوشت مرا
پیش بینی تلخی است؛
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
آه ای چشمهایت
!خواستم از عشق بگویم،گفتی میدانم....
خواستم از غم بگویم گفتی میدانم....
حالا می خواهم از ته قلبم بگویم دوستت دارم که نمی دانی.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
گفتی محبت کن برو باشد خدا حافظ ولی
رفتم که تو باور کنی دارم محبت می کنم
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
چرا مرا نمی کشد خدا چشمهای تو
ببین در آب و اتشم برای چشم های تو
قسم به ساحا غزل دقیقه ای هزار بار
دلم عجیب می کند هوای چشم های تو
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
اگر تو باز نگردی
امید آمدنت را به گور خواهم برد
و کس نمی داند
که در فراق تو دیگر
چگونه خواهم زیست
چگونه خواهم مرد
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
عشق یک سینه و هفتاد دو سر می خواهد
بچه بازیست مگر؟عشق جگر می خواهد
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
شب فراغ که داند که تا سحر چند است
مگر کسی که به زندان عشق در بند است
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
هر كه خوبی كرد زجرش میدهند
هر كه زشتی كرد اجرش میدهند
باستان كاران تبانی كرده اند
عشق را هم باستانی كرده اند
هرچه انسانها طلایی تر شدند
عشق ها هم مومیایی تر شدند
اندك اندك عشق بازان كم شدند
نسلی از بیگانگان آدم شدند
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
برقرار باش تا هرگز بی قرار نباشم
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
.jpg)
حتی اگر نباشی: